Oktober 2011:
Top inkomens in de zorg: Donner waarschuwt voor te scherpe loonwet en communistische wetgeving
-november 2009- De SP heeft een onderzoek gedaan en wat blijkt? 90 procent van de bestuurders van 89 onderzochte ziekenhuizen heeft een salaris dat boven de Balkenende-norm ligt. Ik kan mij niet zo druk maken om een ander zijn (top)inkomen en vind het jammer dat minister Guusje ter Horst aan een wet werkt waarin de salarissen voor de (semi-)overheid gemaximaliseerd worden. Het (aanstaande) salaris van onze minister-president moet de norm zijn vinden velen. ‘Onzin’, zeg ik!
Voor de goede orde, zelf zit ik (ver) onder de Balkenende-norm en ik ben tegen een graaicultuur. Maar zeker ben ik ook tegen het maximaliseren van salarissen, juist binnen zorg en overheid. Profvoetballers ontvangen vaak een jaarinkomen met zes nullen, TV bekendheden verdienen ook niet slecht en ook topbestuurders hebben een goed jaarinkomen, nou en? Wat deze personen gemeen hebben is dat ze (schijnbaar) een bijzonder en schaars talent hebben en voor schaarste moet je nu eenmaal de buidel trekken. Bovendien vangen hoge bomen veel wind en als de prestaties tegenvallen is de toekomst van dergelijke personen zeer onzeker. Dit risico nemen zij en ook hiervoor is het mijns inziens volkomen terecht dat zij zich voor dit genomen risico goed laten betalen.
En de Balkenende norm dan? Een minister-president heeft een bijzondere baan en ook hier heb je uiteraard een zeer bijzonder talent voor nodig. Zeker een minister-president in Nederland wordt niet slapend rijk van (tot en met heden) zijn werk. Het voordeel van een dergelijke baan, of moet ik zeggen roeping (?) is dat je netwerk er enorm groot door wordt, dat mensen je tot in lengte van dagen (meestal) positief herinneren en dat baangarantie in de vorm van een topbaan na het presidentschap vrijwel zeker is. Ofwel, een minister-president kan een aantal jaren genoegen nemen met een ‘gering’ salaris, dit is een investering voor de toekomst! Bij bestuurders van organisaties geldt dit voordeel een stuk minder en mede daarom heb ik tot en met heden niet kunnen begrijpen waarom het salaris van een minister-president de norm moet zijn voor anderen. Verschillende banen en taken en verantwoordelijkheden en vooral ook de marktwaarde laten zich nu eenmaal lastig vangen in een normering. Een metselaar is niet te vergelijken met een timmerman, een vuilnisman is geen interieurverzorgster, een gynaecoloog is geen meteoroloog en een minister-president is geen bestuurder van een instelling.
Wat mij betreft krijgt eenieder wat ‘een gek’ ervoor wil betalen, of liever en chiquer gezegd: wat mij betreft krijgt een bestuurder een salaris dat past bij de marktwaarde. Er zijn binnen zorg, overheid en het bedrijfsleven nu eenmaal bestuurders met bijzondere talenten en met topsalarissen en dat is prima! Dat neemt niet weg dat we moeten waken voor ‘graaiers’ en dat we van bestuurders met een topinkomen ook topprestaties mogen verwachten. Bestuurders die alleen zichzelf willen verrijken en zich niet kwetsbaar durven opstellen zijn geen bestuurders. Ik bedoel hiermee dat een bestuurder die slecht presteert de organisatie zo spoedig mogelijk moet verlaten en niet ‘beloond’ dient worden met een veel te hoge en niet uit te leggen vertrekpremie. Een bestuurder daarentegen die goed presteert mag wat mij betreft een zeer hoog inkomen- en desnoods een bijzonder hoge bonus ontvangen.
De SP heeft een onderzoek gedaan naar de hoogte van het inkomen van bestuurders van ziekenhuizen (Het onderzoek: Over de top). Dit onderzoek heeft totaal geen waarde! Veel interessanter was geweest als de SP eerst had onderzocht hoe de diverse instellingen presteren. Hoe presteren deze ziekenhuizen kwalitatief? Is er voldoende zorg aan het bed? Hoe klantvriendelijk zijn deze ziekenhuizen: is een patiënt een lijdend voorwerp of wordt deze ‘als klant’ met alle egards geholpen? Hoe zit het binnen deze instellingen met de wachtlijsten, of hebben ze geen wachtlijst? Hoe is het gesteld met de medewerkertevredenheid en met het ziekteverzuim? Hoe wordt het geld van de zorgverzekeraars binnen deze instellingen besteed? Haalt de instelling positieve financiële resultaten?
De bovengenoemde vragen lijken mij prima indicatoren om te beoordelen of een bestuurder zijn/haar werk goed doet. En als deze resultaten zeer goed zijn, dan wind ik mij als mogelijke patiënt niet op over de hoogte van het salaris van de bestuurder. Sterker nog: Ik ben indien nodig graag te gast bij een instelling die goed scoort en ik gun de eindverantwoordelijke bestuurder voor de uitstekend geleverde prestatie een hoog topinkomen!
De Balkenendenorm is geen norm, de geleverde prestatie(s) moet de norm zijn! Patiënten hebben geen baat bij een matige bestuurder met een normsalaris, maar bij een goedpresterende zorgaanbieder en daar hoort soms een topbestuurder bij die ook als zodanig wordt beloond.
Ziekenhuizen en andere zorginstellingen zijn er primair voor bedoeld om een uitstekende zorg te bieden op een zo klantvriendelijk mogelijke wijze. Als dit onder leiding van de bestuurders lukt dan is mijn motto: “Lang leve de topinkomens in de zorg!”
Wat vindt u? Blog mee...
Met vriendelijke groet,
Marcel Tillema
Algemeen directeur NCP Groep
